Moi zdaniem :
Pustynia - teren pozbawiony zwartej szaty roślinnej na skutek małej ilości opadów (do 100-150 mm), wysokich temperatur powietrza (średnie około 30°C, ekstremalne do 50°C - nocą dochodzi do 0°C najwyższa temperatura to 58°C)) i znacznych ich amplitud.

Roślinność jest uboga, ale wiele roślin przystosowała się do tak skrajnych warunków klimatycznych, poprzez skrócenie okresu wegetacyjnego na okres pory deszczowej, gromadząc wodę (tzw. sukulenty) czy wydłużając system korzeniowy, tak by sięgał do zasobów wody podziemnej na znacznych głębokościach. Roślinność taka nie zajmuje jednak więcej niż 10% powierzchni. Większe płaty roślinność występują w oazach.

Pustynie właściwe występują głównie w strefie zwrotnikowej: w Afryce północnej i południowej, na Bliskim Wschodzie, w Ameryce Południowej i centralnej Australii, a także w strefie podzwrotnikowej, np. w Azji Środkowej czy Ameryce Północnej. Wyróżnia się również pustynie lodowe w strefie polarnej (Antarktyda, Grenlandia, Arktyka).

Ze względu na materiał budujący wyróżnia się następujące typy pustyń:

kamienista,
skalista (hamada),
żwirowa (serir),
piaszczysta (erg),
ilasta (kewir, takyr, plaja).
słona (np. Salar de Uyuni w Boliwii)

Pustynia

– teren pozbawiony zwartej szaty roślinnej na skutek małej ilości opadów (do 100–150 mm), wysokich temperatur powietrza (średnie około +30°C, ekstremalne do +50°C, nocą dochodzą do 0°C; najwyższa temperatura – to 57,8°C) i znacznych ich amplitud.

Roślinność jest uboga, ale wiele roślin przystosowała się do tak skrajnych warunków klimatycznych poprzez skrócenie okresu wegetacyjnego na okres pory deszczowej, gromadząc wodę (tzw. sukulenty i efemery), czy wydłużając system korzeniowy, tak by sięgał do zasobów wody podziemnej na znacznych głębokościach. Roślinność taka nie zajmuje jednak więcej niż 10% powierzchni. Większe płaty roślinności występują w oazach.

Pustynie właściwe występują głównie w strefie zwrotnikowej: w Afryce północnej i południowej, na Bliskim Wschodzie, w Ameryce Południowej i centralnej Australii, a także w strefie podzwrotnikowej, np. w Azji Środkowej czy Ameryce Północnej. Wyróżnia się również pustynie lodowe w strefie polarnej (Antarktyda, Grenlandia, Arktyka).

Jak ktoś by znalazł chwile to proszę o sprawdzenie !

1. Luźne skały będące zaczątkiem powstawania gleby to:
a) profil glebowy
b) zwietrzelina
c) żyzność
d) edafon

2. Poziom wzbogacania gleby jest jej poziomem:
a) pierwszym
b) drugim
c) trzecim
d) czwartym

3. Która grupa odpowiedzi nie zawiera wyłącznie czynników glebotwórczych?
a) klimat, roślinność, podłoże skalne
b) klimat, zwierzęta, klęski żywiołowe
c) klimat, działalność człowieka, rzeźba terenu
d) klimat, czas, woda

4. Która z gleb jest glebą astrefową?
a) szara leśna
b) czarna ziemia
c) czarnoziem
d) brunatna leśna

5. Tajga jest formacja roślinną strefy:
a) podrównikowej
b) zwrotnikowej
c) podzwrotnikowej
d) umiarkowanej

6. Roślinnością astrefową jest:
a) sawanna
b) tundra
c) roślinność wodna
d) makia

7. Środowisko życia otwartej toni oceanicznej to:
a) strefa afotyczna
b) litoral
c) strefa eufotyczna
d) pelagial

8. Wstrząs spowodowany zapadaniem się komór kopalnianych to:
a) plutonizm
b) trzęsienie wulkaniczne
c) tąpniecie
d) trzęsienie zapadliskowe

9.Dotykająca ludzi i środowisko skala zniszczeń wywołanych trzęsieniem ziemi
nie zależy od:
a) wysokości n.p.m.
b) ilości wyzwoleń energii
c) charakteru zabudowy
d) rodzaju skał

10. Jaka szacunkowa liczba ludności zamieszkuje na obszarach narażonych na działalność
wulkaniczną?
a) 50 mln
b)150 mln
c) 500 mln
d) 1 mld

11. Cyklony tropikalne powstają najczęściej na szerokościach geograficznych:
a) zwrotnikowych
b) okołorównikowych
c) umiarkowanych
d) okołobiegunowych

12. Największą ilość ciepła w atmosferze zatrzymuje:
a) tlen
b) azot
c) dwutlenek węgla
d) argon

13*. Zoogeograficzna kraina palearktyczna obejmuje:
a) Eurazje i Afrykę Północna
b) pozostałą część Afryki
c) Amerykę Północną
d) Amerykę Południową

14*. Który element nie jest kryterium przy wydzielaniu regionów fizycznogeograficznych?
a) siec hydrograficzna
b) roślinność naturalna
c) rzeźba terenu
d) główne uprawy

15*. Spośród czternastu szczytów o wysokości ponad 8000 m n.p.m. na świecie w Himalajach
znajduje się ich:
a) 8
b) 9
c) 10
d) 11

Mam akwarium od...hmm odkąd pamiętam. Osobiście nie polecam łączenia gupików ze skalarami, gupików z brzankami i skalarów z brzankami.

Proponuje rybki żywe <tzn ruchliwe >, kolorowe i dosyć duże <robią na dziećkach wrażenie>.

Oto moje typy:
brzanki <sumatrzańskie, purpurowe, zielone/brokatowe (one są żółte), wielkołuskie + kiryski + jakieś azjatyckie rybki podpowierzchniowe <danio pręgowany/lamparci - odradzam danio świecące ze wzgledu na cene>;
gupiki/molinezje/platki/wieloplamki + glonojady <jakieś wolno rosnące>;
neonki/bystrzyki + glonojady + topornice/toporki <nie pamietam xD>

Jak da się zauważyć zaproponowałem gatunki do wszystkich stref <toń, dno, powierzchnia> a takze brałem pod uwage gatunki z tych samych stref klimatycznych i wód o podobnych parametrach fizykochemicznych. Odradzam pielęgnice amerykańskie <pieruńsko trudne, wyjątek Ramirez> i afrykańskie <trudne, drogie, potrzebują dużego zbiornika>.

Jeśli chodzi o brzanki to lubią obgryzać innym rybom płetwy <nie łączymy z bojownikami, gurami, prętnikami, pielęgnicami i welonkami> i delikatne rośliny <mech jawajski, kabomba, rogatek, moczarka>. Rośliny można zachować podając pokarm roślinny jednak ryby i tak będą wolały świeże. Jeśli brzanki trzymamy z brzankami innych gatunków to ich temperament rozkłada się równomiernie. Na dodatek bardzo łatwo się rozmnażają <ikrę składają na gęstych roślinach <ja wypróbowałem moczarkę> ale trzeba je przenieść do innego zbiornika bo zżerają ją dorosłe.

Nie wiem co jeszcze napisać, jak sobie przypomne to dam znać

Powodzenia

Ps: Nie za wcześnie na zwierzątka dla dziecka??

1.Endemity - organizmy (taksony, najczęściej gatunki) unikalne dla danego miejsca albo regionu, występujące na ograniczonym obszarze, nigdzie indziej nie występujące naturalnie.Obszar ich występowania może stanowić ich dawny areał życiowy (refugium) pozostały po minionym okresie geologicznym. Przyczyną endemizmu może być również bariera przestrzenna, np. na izolowanych wyspach, w jaskiniach, gdzie z powodu geograficznej izolacji, czyli braku kontaktu ze swoim gatunkiem (paleoendemity), wraz z nowymi warunkami życia przez dostatecznie długi okres wyewoluowały formy zupełnie różne od gatunków nieodizolowanych (neoendemity). Przykładami fauny endemicznej są żółwie słoniowe, a także legwan morski z Galapagos, australijski koala czy rogoząb, a także hatteria (Nowa Zelandia) i dodo (Maskareny). Na obszarze Polski największe skupisko roślin endemicznych występuje na obszarach górskich, szczególnie w Tatrach (np. skalnica tatrzańska, chruścik Allogamus starmachi), znacznie mniej endemicznych taksonów znajdujemy w Sudetach. Relikt (przeżytek, żywa skamieniałość) – termin biogeograficzny na określenie współczesnych organizmów, które w przeszłości miały szerszy zasięg geograficzny, a obecnie zajmują obszar mniejszy. Bardzo często są to formy, które przetrwały w jakiś szczególnych warunkach: duże zmiany klimatyczne lub które przybyły na tereny bardziej południowe z lodowcem i mimo jego cofania udało im się przetrwać w enklawach oddzielonych od obszaru pierwotnego (relikt glacjalny). Reliktami kserotermicznymi nazywa się organizmy, które przybyły na jakiś obszar w okresie ocieplenia klimatu (np. pomiędzy zlodowaceniami), a następnie zostały oddzielone od naturalnego obszaru występowania. Relikty dzieli się też na pierwotne (powstałe w wyniku naturalnych zmian środowiskowych) i wtórne, powstające w wyniku rabunkowej gospodarki człowieka na Ziemi 2.Zasięg występowania (areał występowania) — Obszar, na którym regularnie występują osobniki danego taksonu (gatunku, rodzaju, rodziny itd.). W wypadku zwierząt wędrownych zasięg obejmuje nie tylko miejsca przebywania w czasie rozrodu (lęgowe), ale również obszary, którymi zwierzęta się przemieszczają i w których przebywają poza okresem rozrodu (np. zimowiska, żerowiska). Do zasięgu nie zalicza się miejsc przypadkowego pojawiania się pojedynczych osobników (np. roślin, które przejściowo zdziczały z uprawy lub zwierząt, które zbłądziły podczas wędrówki). Cechy zasięgu: -granica, kształt- izodiametryczny, wydłużony, centrum- geometryczne, powstania, różnicowania, zagęszczania, wielkość, dynamika- nie są stałe zasiegi Typy zasięgu:- zwarte, (wypełniają cały obszar siedliska), luźne, ciągłe, nieciągłe- rozerwane (dysjunkcyjne), zwarte z wyspami, na obwodzie rozproszone Typy na diagramach: -równopowierzchniowe, różnopowierzchniowe, wstęgowe 3. Dysjunkcja zasięgu - przerwa w obszarze zasięgu występowania danego gatunku fauny lub flory. Może mieć ograniczony obszarowo charakter (dysjunkcja lokalna) lub globalny (dysjunkcja regionalna, dysjunkcja międzykontynentalna itp.). O powstaniu dysjunkcjidecydują czynniki natury ekologicznej, historycznej i innej. Rodzaje dysjunkcji:
• dysjunkcje miedzykontynentalne:- pankontynentalne, - pacytficzne
• dysjunkcje wewnatrzkontynentalne:- arktyczno-górska, - arktyczno-trzecirzędowa
4. STREFY KLIMATYCZNE:
1. Równikowa, humidowa
2. Tropikalna z deszczami letnimi, humidowo- aridowa
3. Subtropikalna pustynna, aridowa
4. Deszczowa zimowa i sucha letnia, aridowo- humidowa
5. ciepła umiarkowana, morska- humidowa
6. Typowo umiarkowana z krótkim okresem mrozu (nemoralna) humidowa
7. Umiarkowana amidowa z chłodnymi zimami (aridowa)
8. Umiarkowana chłodna (borealna)
9. Arktyczna (antarktyczna), polarna
5. KRAINY ZOOGEOGRAFICZNE:
1. Palearktyczna- Azja, Europa
2. Nearktyczna-Ameryka Północna
3. Etiopska- Afryka, Madagaskar
4. Orientalna- Indie, Indonezja
5. Notogea (Australijska)- Australia, Nowa Gwinea
6. Neogea (Neotropikalna)- Ameryka Północna
KRAINY FITOGEOGRAFICZNE: 1. Holarctis- Ameryka Północna, Europa, Azja, 50 tys gatunków, rodzin 45 2. Paleotropis- Afryka, Poł. Azja, N. Zelandia, 60 tys gat., rodzin 50 3. Neotropis- Ameryka Południowa i Środkowa, rodzin 40, ogromne bogactwo gatunków 4. Australis- Australia, 12 tys gat., rodzin 12 5. Antarktis – Antarktyda, 10 tys gat., 8 rodzin 6. Capensis- Przylądkowa, Południowa Afryki 6. Wpływ zjawisk historycznych na szatę roślinną: 1. zlodowacenie plejstoceńskie
2. Zmiany klimatu w kredzie i trzeciorzędzie
3. Zmiany globalne, kosmiczne
4. Zmiany kontynentalne, związane z wędrówkami
5. Zmiany lokalne, związane w transgr. Morskimi, wypiętrzaniem gór 7.TYPY RELIKTÓW:
1 Systematyczny (Filogen., ewolucyjny)- miłorząb
2 biogeograficzny (geogr)- redukcyjny- skurczył się, dysjunktywny- skurczył się zostały wyspy, Metasekwoja chińska, relikt w Syczułanie
3 czasowy- związany z jakimś okresem z przeszłości, np. glacjalny (brzoza karłowata, Betula nana), trzeciorzędowy (ostoje roślinności, ost. Bałkańskie, zakaukazkie, po zakończeniu zlodowaceń one pozostały w tych ostojach, forsycja europejska), ostojowy (refugialny) -edaficzny- związany z podłożem, różanecznik złoty na Podolu -ekologiczny- zw. z okreś. Warunkami siedlisk, np. kserotermiczny -topograficzny- zw. z morfologią terenu
4 wędrujący- gat. reliktowy, który wtórnie uzyskał możliwość rozwoju, cieszynianka (Hacqueria epipactis)- lubelszczyzna 7.Migracje- sposoby rozsiewania u roślin:
1. Autochoria- np. niecierpek (rozrzucanie nasion), ogórek (nasiona w płynie, odrywamy owoc, wyrzucamy nasiona)
2. Barochoria- rozsiewanie za pomoca siły ciężkości
3. Anemochoria- anemochory lekkie, ciężkie, szybujące- wiatr, np. topola, skrzydlak klonu, dmuchawce, nasiona z puchem kielichowym u storczykowatych
4. Hydrochoria- ombrohydrochoria (przez deszcz, krople rozrzucają nasiona, u roślin pustynnych, gdy jest deszcz), nautohydrochoria- musi być woda (stojąca, płynąca), talassochoria- transport przez prądy morskie, na ogromną odl., odpor. Na słoną wodę, np. orzech kokosowy
5. Zoochoria- epizoochoria- na zew zwierzęcia, endozoochoria- wew., dyszoochoria- rozsiewanie przez zapominalstwo np. wiewiórki, myrmekochoria- rozsiewanie przez mrówki, na niedużą odległość, skuteczne jako gromadzenie materiału na zapas, wytw. Elajosomów, mrówki się kuszą
6. Antropochoria- Speirochoria- z mat. Siewnym, ergasjochoria- uprawa roli, agestochoria- środki transportu

Hejeczka, imprezka- nawet jeśli duuża, Iwonka- może przejść bezboleśnie i nie zostawić bólu głowy:)
Moim zdaniem jest to tylko kwestią dobrego podejścia do sprawy.
Balona można przejść spokojnie, trzeba się nauczyć odpowiednio, pod pytania. Dysponuje on znaczną ilością grup testu-ok. dwadzieścia pięc, po trzy, cztery na każdy kontynent (co widać po konturówce z 12 punktami)! Jednak układ testu zostaje bez zmian. A składa się na niego:

Zadanie 1.
Jest tu dwanaście pytań testowych, ważne coby odpowiedzieć na 5-6. Na pewno warto poduczyć się z 5 wulkanów każdego kontynetu, ja miałam takie pytanie:
Wskaż, który szczyt jest wyższy:
a) Llullailaco
b) Cotopaxi itd.

Trzeba znać skrajne punkty każdego kontynentu. Jedno z tych pytań zawsze tego dotyczy. Ja miałam najdalej wysunięty na północ punkt Azji- przyl. Czeluskin.

Nastęne które można przewidzieć dotyczy dł. linii brzegowej. Ja miałam Europy- 37 000km (pozost. , 25000, 35400, 28700)

Mozna też przewidzieć pytania dotyczące procentu półwyspów. Miałam uszeregować kontynenty od najmniejszego(dołaczę wam ściąge)

Mogą też być pytania dotyczące kolejności jezior lub rzek (mam na ściądze)
oraz najdurniejsze z pytań:
Z podanych rzek wybierz zestaw tych, które wpadają do Oceanu Spokojnego. Zawsze trrzy pasują czwarta- nie bardzo. Przykładowy zestaw Indus, Jangcy, Huang-ho, Magdalena.
W każdym wypadku wiedząc to, połowa już jest:)b
Zadanie 2.- konturówka, 12 punktów. Miałam Europę, pamietam;
Peczora, Riła, Hekla, zatoka Botnicka, Balaton, polesie, góry Pontyjskie, Masyw Centralny, półwysep Kornwalijski, Szetlandy, Morze Karskie (w Europie )Aga siedząca koło mnie też miała Europę, ale co innego.
Zadanie 3. Tutaj są 4 konturówki oznaczone a,b,c,d. z kontynentem innym niz w zad. 2.(miałam Afrykę)
Trzeba nauczyć się z atlasu rozmieszczenia stref klimatycznych i roślinnych podzwrotnik., równikowej, podrównikowej i wybrać właściwe oznaczenie strefy (ja miałam podrównikową, Aga równikową)
Zadanie 4.- SUDOKU!!!! na maksa, te 8 krain, pamiętam miałyśmy góry np Alpy, Kordyliery Zachodnie, Kordyliery Północne, Appalachy, była też Antarktyda. Można liznąć trochę historii, żeby wiedzieć co kiedy powstało ale dokładnie bo wydaje sie ze prawie wszystko w tym samym czasie:) to w pierwszej części zadania, druga część dotyczy charakt. cech klimatu, trzecia rzezby albo odwrotnie). Z tego zadania niewiele pamiętam, tak byłam zajęta patrzeniem w kartkę koleżanki, i to do góry nogami, co nie było łatwe:)
Zadanie 4. Podaj przyczyny powstawania lodowców górskich. Troche z geomorfologii, się wydaje w pierwszej chwili, ale UWAGA! jest podpowiedź w zadaniu wcześniej- spryciarz balon. Było w ostatniej cześci poprzedniego zadania napisane lodowce, powstające w wyniku jakichtamś zmian klimatycznych i czegoś tam jeszcze, dwie podpowiedzi.
Zadanie 5. 3 pojęcia, wyjaśnić lub nazwać.
Miałam:
miambo i mspane,
twardolistną roślinność am. półn.(podać nazwe) chapparal
ostańce na pustyni żwirowej lub kamienistej(coś takiego, podać nazwę)

Zadanie 6, ostatnie opisać walory turystyczne regionów.
Miałam Polinezję, Kordyliery. Można ściemniać na potęgę! Ja pisałam o niezwykle barwnych cudnych papugach, egzotycznej, bujnej roślinności, rafach koralowych, jeżowcach generalnie:flora i fauna, a w drugim: wspinaczka górska, ciekawe kaktusy i sukulenty (ach te właściwości halucynogenne )
To wszystko, będzie dobrze, dołączam moją ściąge:
Kntynenty według wielkości:
AZJA 44,39 mln kmkw
AFRYKA 30,30
AM. PŁN 24,2
AM. PŁD 17,8
ANTARKT. 13,1
EUROPA 10,5
AUSTRALIA 8,5
długość linii brzegowej:
AM. PŁN 75 500 tys km
AZJA 70 600 tys km
EUROPA 37 000
ANTARKTYD.35 400
AFRYKA 30 500
AM. PŁD 28 700
AUSTRALIA 19 700
procent półwyspów:
EUROPA 26,7%
AZJA 19,5%
AUSTRALIA 9,1%
AM. PŁN 8,7%
AFRYKA
AM. PŁD
procent wysp:
AMER. PŁN 16,7%
AUSTRALIA 10,0%
EUROPA 7,6%
AZJA 6,2%
AFRYKA 2,1%
AMER. PŁD 1,9%
jeziora:
Morze Kaspijskie 374 tys kmkw
GÓRNE 82,7
WIKTORII 69,0
ARALSKIE 64,1
HURON 59,8
MICHIGAN
TANGANIKA
BAJKAŁ
NIASA
WLK. NIEDZWIEDZIE
WLK. NIEWOLNICZE
ERIE
WINNIPEG
ONTARIO
BAŁHASZ
ŁADOGA
CZAD
EYRE
MARACAIBO
TONLE SAP
ONEGA
TITICACA
mogę jeszcze dać formacje roślinne:
hyleas- wiecznie zielone lasy równikowe
katinga- sawanna kolczasta, na płn-wsch obszarach Brazylii, sucha
makia- krzewiaste zarośla z rzadkimi drzewami, sucholubne, wiecznie zielone, występujące w strefie podzwrotnikowej z letnią suszą
pampa- stepy w strefie podzwrotnikowej
puna- suche łąki górskie
parano- wilgotne łąki górskie
alislo- lasy z dużym udziałem palm
campos- stepy trawiaste
jatsa- umiarkowanie wilgotne łąki górskie
suni- niskie zarośla mezofityczne
yunga maritma- półpustynia górska z dużym udziałem kaktusa
chala- pustynia nadbrzeżna
miambo, mspane- suche lasy parkowe, widne
pantanal- sawanny zalewowe
llanos- wysokotrawiaste, bezdrzewne sawanny
chapparal- twardolistna oleista formacja Ameryki Północnej
Jeszcze będę pisać, co do Górki i Guzika, powodzonka

Imbir

Syn. kłącze imbiru

Roślina macierzysta
Nazwa łacińska: Zingiber officinale Roscoe

Nazwa polska: imbir lekarski
Rodzina: Imbirowate (Zingiberaceae Lindl.)

Charakterystyka botaniczna:
Imbir lekarski (Zingiber officinale Rosc.) to wieloletnia roślina zielna. Wyrasta z poziomego, lekko spłaszczonego i sympodialnie rozgałęzionego kłącza. Kłącze tworzą poprzecznie prążkowane bulwiaste zgrubienia, wyrastające jedno z drugiego, jak pączkujące drożdże. Ze zgrubień biorą początek korzenie oraz dłuższe łodygi liściowe i krótsze łodygi kwiatostanowe. Korzenie są cienkie, proste i słabo zdrewniałe. Kłącze rośliny po przerwaniu ciągłości wydziela aromatyczny, nieco drażniący zapach oraz posiada ostry, palący smak.

Pochodzenie:
Imbir lekarski (Zingiber officinale Rosc.) pochodzi z tropikalnych rejonów Azji. Obecnie gatunek ten spotykany jest głównie w uprawach na obszarach gorących i wilgotnych stref klimatycznych kuli ziemskiej. Głównym producentem imbiru są Indie. Rozległe plantacje znajdują się również w innych krajach Azji południowo-wschodniej, w Ameryce Łacińskiej, Afryce oraz Australii1.

Otrzymywanie:
świeże kłącze imbiru lekarskiego pozyskuje się po upływie 5-6 miesięcy od wysadzenia kłączy, kiedy części nadziemne zaczynają zasychać. Wydobyte z gruntu kłącza oczyszcza się z resztek korzeni i łodyg, starannie myje i moczy dla spęcznienia usuwanych następnie śluzów. Tak przygotowane kłącza pozbawia się korka i suszy 1-2 dni na słońcu.

Chemizm:
Olejek eteryczny (1-3%):2
Żywica:3
Kwasy organiczne (m.in. szczawiowy, bursztynowy, jabłkowy)
Cukrowce: skrobia (15-50%), śluz
Właściwości:
Smak: ostry

Natura:
rozgrzewająca, aromatyczna

Tropizm:
a. kanały: Płuca

Działanie:
Uwalnia Powierzchnię i rozprasza Zimno.
Zmniejsza toksyczność (także innych surowców leczniczych).

Wskazania:
Zewnętrzne Zimno Powierzchni.
Zimno Żołądka szczególnie, jeśli współwystępują nudności i wymioty.
Kaszel z powodu silnego wpływu Wiatru i Zimna.
Kaszel w przebiegu przewlekłych zaburzeń w Płucach z obecnością Zimna i śluzu.
Toksyczność (m.in. zatrucia, ukąszenia przez jadowite zwierzęta, przedawkowanie bardzo silnie działających surowców leczniczych, np. kłącza pinelii, korzenia tojadu, kłącza ciemierzycy).
Brak poprawy stanu mimo potów w przypadku niedoboru w Powierzchni.

Główne kombinacje:
Z naowocnią mandarynki (Pericarpium Citri reticulatae, chen pi) przy wymiotach i czkawce z powodu dysharmonii Qi Żołądka.
Z łodygą bambusa (Caulis Bambusae in taenis, zhu ru) przy wymiotach z powodu Gorąca u osób z niedoborem Qi Żołądka.

Dawkowanie:
3g

Ostrzeżenia i przeciwwskazania:
świeże kłącze imbiru lekarskiego jest przeciwwskazane w przypadku Gorąca Płuc.

Uwagi:
świeże kłącze imbiru lekarskiego (tzw. "imbir zielony") jako przyprawa kuchenna stosowane jest, zarówno do dań spożywanych na surowo, jak i do potraw poddawanych obróbce termicznej. Kłącze w zależności od potrzeb stosuje się razem ze skórką lub bez, najczęściej w postaci plasterków, rzadziej posiekane na grube wiórki lub starte. Niekiedy też używa się samą skórkę. Do dań gotowanych w bardzo dużych ilościach dodaje się nawet całe kłącza lekko zmiażdżone lub nacięte. Zarówno kłącze jak i skórkę dodaje się do potraw surowe, podprażane, zmacerowane w wodzie zimnej lub wrzącej, occie, białym winie lub innym płynie bądź kandyzowane (smażone w cukrze) w zależności od przeznaczenia oraz indywidualnych upodobań. Maceracja i gotowanie uwalniają z kłącza substancje śluzowe, które wydatnie wzbogacają potrawę i nieznacznie łagodzą drażniący posmak przyprawy.

Dodatek:
świeże kłącze imbiru jest surowcem do otrzymywania tzw. imbiru konserwowanego. Używa się do tego celu najmłodsze - cienkie i najmniej zwłókniałe - kłącza. Dokładnie umyte moczy się przez kilka dni w solance a następnie w zimnej wodzie. Tak zmacerowane gotuje się najpierw w wodzie a potem w syropie cukrowym, w którym przechowuje się je przez cały czas użytkowania. Dodatek barwników, barwnych wyciągów roślinnych bądź czerwonego wina do płynu macerującego pozwala uzyskać kłącza w różnych kolorach, stosownie do potrzeb. Imbir konserwowany jest bardzo dekoracyjny (ma pomarańczową barwę i nieco przeświecającą strukturę) i nadaje się, także ze względu na słodki smak, do przyozdabiania szczególnie potraw deserowych (tortów, lodów, koktajli, ponczów i napojów alkoholowych serwowanych z lodem). Dobrze komponuje się z różnymi owocami w sałatkach oraz ryżem na słodko. W Japonii dodawany jest również do potraw niesłodkich, m.in. do sushi ("różowy" tzw. sushoga i "czerwony" tzw. benishoga).

Surowiec zielarski

Nazwa łacińska: Zingiber exsiccatus (syn. Rhizoma Zingiberis exsiccatus)

Nazwa polska: imbir suszony (syn. suszone kłącze imbiru)

Otrzymywanie:
Imbir suszony otrzymuje się z kłączy zbieranych w 8-10 miesięcy od wysadzenia do gruntu. Są wtedy bardziej włókniste i ostrzejsze w smaku. Zebrane kłącza pozbawia się łodyg i korzeni, myje się a następnie gotuje w wodzie. Obróbka termiczna pozbawia kłącze śluzów, skrobi oraz najbardziej lotnych substancji aromatycznych. Pozostają w nim jedynie nielotne z parą wodną ciała żywicowate o drażniącym smaku i zapachu. Tak przygotowane kłącze suszy się przez kilka dni. Wysuszone kłącze imbiru (tzw. "korzeń imbiru") przechowuje i używa się w całości, fragmentuje na mniejsze porcje bądź mieli na miałki proszek.

Chemizm:
Żywica (skład - patrz: "Chemizm świeżego kłącza imbiru")
Właściwości
Smak: bardzo ostry

Tropizm:
a. kanały: Serce,
b. narządy, tkanki

Działanie:
Rozgrzewa śledzionę.
Odbudowuje zniszczone Yang.
Rozgrzewa Płuca.
Rozgrzewa kanały.

Wskazania:
Zastój Zimna w przemianie Ziemi w powodu Zimna blokującego Powierzchnię lub niedoboru Yang.
Zniszczenie lub zapaść Yang.
Zimno Płuc z odkrztuszaniem rzadkiej, wodnistej i białej flegmy.
Krwotoki na tle Zimna niedoborowego.

Główne kombinacje:
Z korzeniem lukrecji uralskiej (Radix Glycyrrhizae uralensis, gan cao) przy bólu brzucha z wymiotami z powodu niedoborowego Zimna śledziony i Żołądka.

Dawkowanie:
3g

Ostrzeżenia i przeciwwskazania:
Suszone kłącze imbiru lekarskiego jest przeciwwskazane w przypadku niedoboru Yin.

Uwagi:
Suszone kłącze imbiru lekarskiego jest używane w kuchni głównie jako ostra przyprawa smakowa. Ma gorącą naturę i musi być dodawane z większą ostrożnością i umiarem niż kłącze świeże. Kłącze suszone spotykane jest najczęściej w postaci miałko zmielonego proszku.

Źródło: http://www.chinmed.com/ziololecznictwo/zio_art/imbir.htm

[b]Krajobraz[/b] ogól cech wyróżniających jakiś teren i decydujących o jego wyglądzie
[b]Skorupa ziemska[/b] zewnętrzna część skalnej powłoki Ziemi, zwanej litosferą
[b]Hydrosfera[/b] powłoka wodna Ziemi

Najbardziej charakterystyczne dla naszej planety tzw. krajobrazy strefowe są następstwem kulistego kształtu Ziemi i zmieniają się wraz z szerokością geograficzną.

Z lekcji o ruchu obiegowym Ziemi wiesz, że wiązka promieni słonecznych tej samej szerokości lepiej nagrzewa teren o powierzchni mniejszej niż o powierzchni większej. Wskutek nierównomiernego nagrzewania poszczególnych obszarów naszej planety utworzyły się na niej różne strefy, zwane także pasami. Bliżej równika, gdzie nagrzewanie Ziemi jest największe, ukształtowała się strefa klimatów gorących i związana z nią roślinność, potrzebująca dużej ilości ciepła. Bliżej biegunów, gdzie nagrzanie Ziemi jest niewielkie, ukształtowała się strefa klimatów chłodnych i związana z nią roślinność o małych wymaganiach cieplnych.

Przykładami krajobrazów strefowych związanych z klimatem i charakterystyczną dla niego roślinnością są krajobrazy wilgotnych lasów równikowych, sawann, pustyń, stepów. lasów szpilkowych i inne.
Oprócz krajobrazów strefowych występują na Ziemi krajobrazy astrefowe. Ich rozmieszczenie jest niezależne od promieniowania sionecznego, w związku z tym spotykamy je w różnych szerokościach geograficznych. Przyczyną powstania krajobrazów astrefowych są ruchy skorupy ziemskiej wywołujące: zalewy lądów przez morza i wycofywanie się mórz z lądów, powstawanie gór, działalność wulkanów, trzęsienia ziemi, wędrówkę kontynentów. Czynnikami astrefowymi są również: rzeźba powierzchni ziemi, charakter podłoża skalnego, rozmieszczenie lądów i mórz.

Przykładem krajobrazów, które ukształtowały się w wyniku ruchów skorupy ziemskiej są krajobrazy górskie i wulkaniczne. Z charakterem podłoża skalnego jest związany m.in. krajobraz krasowy. W starszych klasach szkoły podstawowej poznacie również krajobraz polodowcowy, nadmorski itp.

Krajobraz ulega nieustannym zmianom. Niektóre zmiany zachodzą zgodnie z rytmem pór roku. Inaczej prezentuje się krajobraz lasów liściastych strefy umiarkowanej latem. gdy drzewa są okryte liśćmi, a inaczej zimą, gdy ziemię okrywa warstwa śniegu, a drzewa są bez liści. Przekształceń krajobrazu dokonuje też człowiek: buduje miasta i drogi, kopalnie, zakłady przemysłowe, a lasy i stepy zastępuje polarni uprawnymi, sadami, ogrodami, łąkami i pastwiskami.

Na obszarach jeszcze nie tkniętych przez człowieka - w wysokich górach, na lodowej pustyni Antarktydy lub w głębi lasów równikowych, zachowały się jeszcze krajobrazy pierwotne. Takich miejsc na Ziemi jest jednak już bardzo mało. Znacznie większe obszary zajmują krajobrazy naturalne, na których obecność człowieka i ślady jego działalności są niezauważalne - najczęściej tereny bardzo słabo zaludnione i nie wykorzystywane gospodarczo, np. wielkie obszary pustynne lub duże tereny leśne. Na wielu takich obszarach utworzono lub tworzy się parki narodowe i rezerwaty, w których przyroda podlega ścisłej ochronie.

Tam, gdzie człowiek silnie przekształcił krajobraz naturalny, mamy do czynienia z krajobrazami kulturowymi, czyli antropogenicznymi, a więc zawdzięczającymi swe pochodzenie człowiekowi. Ich przykładem jest krajobraz rolniczy, w którym naturalna roślinność została zastąpiona różnymi roślinami uprawianymi przez człowieka, a naturalne składniki środowiska zachowały się tylko miej scanii - może to być rzeka i towarzyszące jej zarośla, jeziora czy skrawki lasów rozrzucone pośród pól. Wszędzie widać ślady działalności człowieka - są nimi zarówno pola uprawne, jak i pojedyncze domy, osiedla, drogi, linie energetyczne czy szlaki kolejowe. Na wielu obszarach Ziemi krajobraz kulturowy jest dominującym typem krajobrazu, który jak gdyby nałożył się na wcześniej istniejące naturalne krajobrazy strefowe i astrefowe.

Wśród krajobrazów antropogenicznych wyróżniamy także krajobrazy sztuczne. Są to takie tereny, na których większość naturalnych składników ulega zmianie. Krajobrazem sztucznym jest krajobraz miejski lub przemysłowy, zwłaszcza w wypadku wielkiego miasta lub dużego okręgu przemysłowego; nawet trudno jest się domyślić, jak wyglądał ten obszar, zanim przekształcił go człowiek.
Na najbliższych lekcjach geografii poznamy przykłady różnych krajobrazów strefowych i astrefowych, mniej lub bardziej przekształconych przez człowieka. Rozmieszczenie tych krajobrazów na Ziemi przedstawiają mapy prezentowane w kolejnych rozdziałach podręcznika.

Do opisu krajobrazów jest konieczne użycie wielu terminów naukowych. Niektóre z nich, takie jak góry, wyżyny, niziny, równiny lub doliny znamy bardzo dobrze, inne poznamy już wkrótce. W podręczniku często będzie się pojawiać słowo „klimat”, czyli charakterystyczny dla jakiegoś obszaru (lub strefy) przebieg pogody, obserwowanej przez wiele lat. Dzięki znajomości klimatu Polski wiemy, jakiej pogody można oczekiwać w każdej porze roku. Podobnie jest z klimatem innych obszarów. Pewnych informacji o klimacie dostarczają nam diagramy klimatyczne, czyli wykresy pokazujące średnią temperaturę powietrza w poszczególnych miesiącach roku, przedstawioną w postaci linii łamanej, i miesięczne sumy opadów atmosferycznych, narysowane w postaci słupków, odpowiadających w pewnej skali warstwie wody, jaka utworzyłaby się na jakimś obszarze, gdyby nie było parowania, wsiąkania i odpływu. Oglądając wykresy, łatwo zauważyć, w jakich miesiącach jest najcieplej, w której porze roku spada najwięcej deszczu, a kiedy opady są najmniejsze lub ich nie ma w ogóle.
Cechy klimatu najsilniej wpływają na charakter roślinności, często decydujący o cechach krajobrazu. Roślinność typową dla jakiegoś obszaru o charakterystycznych cechach klimatu, zwykle jeszcze nie zmienioną przez cziowieka, nazywamy formacją roślinną. Przykładem takiej formacji może być sawanna, tundra lub wilgotny las równikowy. Występowanie pewnych formacji roślinnych typowych dla określonego klimatu jest często wyróżniającą cechą krajobrazu naturalnego. Stepy, chociaż na różnych kontynentach noszą różne nazwy, wszędzie są do siebie podobne i me można ich pomylić z wilgotnymi lasami równikowymi, które nad Amazonką (w Ameryce Południowej) są niemal takie same jak nad Zairem (Kongo) w Afryce.